Profil de RatchataRachata msu law @-Casher...PhotosBlogListesPlus  |  Outils Aide |
Rachata msu law @-Casher Espina |
22 novembre บ้าบ้าบาบ้าตี 4 แล้วนอนไม่หลับกินมิรินด้าก็แล้ว อ่านหนังสือก็แล้ว หานู่นหานี่ทำก็แล้วสุดท้ายก็นอนไม่หลับอย่างเคยมันจะติดนิสัยจนไปถึงวันไหนหว่า เสียสุชภาพชีวิตมากเลยเนี่ย และแล้วแต่ละว่า ดวงตาจริงๆกับสั้นลง แต่กับพบภาพของสัจจะธรรมบนโลกนี่เยอะขึ้นภาพที่ไม่มี image เรืองที่ไม่เคย ว่าชีวิตกุจะมาเจออะไรทำนองนี่ นับว่ายิ่งรู้สึกเมื่อกำติดจรวด เมื่อก่อนนั่นเคยว่าคนนั่นคนนี่เลวคนนินทาใครบ้างคนแต่รู้ไหมสิ่งเหล่านั่นย้อนกลับมาหาผม หมดเลยยเออกุไปแล้ววว บาปกรรม ควมรักไม่รู้เป็นไงในชีวิตก็ถ้ามีความรักเมื่อหร่เป็นต้องเจ็บทุกที เตรียมยาแก้ไวตั้งนานแล้วน่ายังเจ็บเหรอเนี่ย ชอบเอาภาพคนเก่าๆมานั่งดูประชดชีวิตมาหดหู่ก็จริงแต่มันทำให้ผมมีมานะขึ้นมาเยอะเลย กุจะไม่ยึดติดกบผู้หญงเดิมๆกุต้องก้าวต่อไป takachi เห่ยยย พักนี่ไมได้ทำบุญเลยอ่าแย่แว้ว ยิ่งหลายวันก่อนได้นั่งกินเหล้ากับรองอธิการบดีเป็นบุญิอย่างมาเลยข้าน้อยมิรู้เป็นท่าน ไปกินก๋วเตี๋ยวดีๆก็มีคนชวนกินเหล้า เห็นเราใส่เสื้อนิติศาสตร์กระมั่ง เรียกไปคุยเรื่องจารย์วิสิจ อาจารย์อื่นๆในคณะเอาศะเราไม่กล้สฟังความลับเลย คนเมาก็เงี่ยเล่ามาหมด แต่ก็ดี ได้ Red lable ขวด 1 -*- ท่านรองศื้อให้ได้กินเหล้ารองอธิการบดีโว้ย ชักพูดถูกคอกันเรียกเราว่าน้อง -*- เราก็ไม่กล้าเรียกอาจารย์สิ หางกันเป็น 20 ปี หืมม หายไป หลายวันนี่เพื่อนๆเราเหมือนทำอะไรกับเราแปลกๆ -*-บอกไม่ถูกแต่ที่ผ่านมาเรารู้แค่ว่าทะเลาะกับเพื่อนมา อยู่ดีๆมันมาเลี้ยง หมูกะทะ ทำเนื้อวัวให้กินอะไรวะ จะบอกนะโว้ย เป็นคนมีจุดยืน ไม่ใช่มีเฉพาะเวลาที่คิดได้แต่จะคิดยังงี่ตลอดเวลา เพาะฉะนั่น บางสิ่งางอย่างเปลี่ยนไป แต่บางอย่างก็มีเพื่อน คือเพื่อน แต่ในใจเราต้องระวัง เสมอ เดี่ยวโดนหกหลังอีกแต่อโหสิกรรมให้ ลดทิดธิ สงสัยต้องไปตักบรตแล้วมั่งเราคิดถึงยายิดถึงพ่อแม่ ผมจะพยายามคับ ไม่ให้เสียหน้าครอบคัววงตระกูลแน่นอน พี่เราจะเรียนต่อเอกแหละ ต่อไปคงเป็นภาระหน้าดู-*-ตู ป ตี กุยังไม่จบเลยมึ่งจะรีบไปไหนวะ-*-รู้หมเนี่มันเกิดข้อเปรียบเทียบ พ่อก็ โทเป็นอาจารย์สอน ม เราอีก เกิดเกรดออกมาไม่ดีเข้าหู อาจาย์ ดิส กุตายแน่-*- พี่อีก -*-มันจะรีบเรียนไปไหน เรียนเพื่อหนี้ความรักเหนื่อยไอ้นี่ -*- มีคนบอกรักดันไม่เอาเค้า มีแคนน่ารักๆมาบอก ไอโซอีกต่างหากแต่ดันไม่เลือกสักคนมึ่งเป็นกระเทยหรือเปล่าว่า-*- ไอ้เรานะได้ยินแทนยังอิจฉาเลย ไปด้วยกันแท้ๆ บ่อยให้เค้ามาเดินจับมือน้อง ส่วนพี่เดินออกหน้านู่น-*-พี่คับผมช่วยพี่ไม่ได้จริงๆนะครับพี่ผมมันมีความิดว่ามันต้องไปที่สูงๆเพื่อดูแลคนในครอบคัว เอาแค่ปัจจุบัน เส้นสายก็ล้นจังหวัดแล้ว-*- ป้าก็สส เพื่อนพ่อก้ รมต กับ ปผู้กำกัป + อื่นๆ โอโห่ กุนิ-*- เส้นไม่ช่วยอะไรเลย เกรดออก มี แต่ c -*- เท่าทุนๆ เอาวะเน้นจบเป็นหลักจบไปรุ่งโรจ เพราะเส้นเยอะ 555+ ปล... ผมผิดไปแล้วจากนี่ผมจะกลับมาทำดีหมอนเดิม เลวเป็นระยะๆแต่สุดท้ายก็หนีแผลหัวใจไม่ไห เลเวพื่อลืมความหลังมันไม่ใช่อะไรจริงๆอยากบอกให้รู้....
ถ้าเราเลวป่านนี่มีแฟนไม่รู้กี่คนแหละ-*-เห่ยคิด ยอมเดินหนีความรักมาก็เยอะครั้ง โดนทุกคนะเดินหนีให้เพื่อน หรือคนใกล้ชิด แต่ไม่เคยทำอะไรให้ตัวเองสักครั้ง ก่อนช่วยใครช่วยตัวเองก่อนดีไหม งิ ปล....อยากนอนตั้งแต่ 3 ทุ่มมันทำไมได้-*- 4 janvier Happy New YearHappy New Year 2007
เรื่องอะไร ไม่ดีๆ ที่ผ่านมาแล้วก็ขอให้มันเป็นแค่เรื่องที่ผ่านไป จงเตรียมตัวและเปิดรับสิ่งใหม่ๆที่ดีๆในปีนี้และปีหน้าที่ดีๆ ไว
อะไรม่ดีก็จงใช่สิติที่มีค่ยอๆคิดแก้ปัญหา หาทางออก อย่าท้อและยอมแพ้ จงแก้ไข้มันไปให้สำเร็จ
ใครที่ไม่มีความสุขก็ขอให้มีความสุขมากๆ ตลอดไป ใครที่มีความสุขดีอยู่แล้วก็ขอให้สุขมากๆยิ่งขึ้นไป
ใครขาดคนรัก ก็ขอให้คนรักเรามีเพิ่มมากขึ้น คนไหนเกีลยดชังเราก็ขอให้เค้าหันกลับมารักเรา
ส่วนใครคนไหนที่เคยทำไม่ดีก็ขอให้จากนี้เริ่มต้นทำตัวใหม่
คนไหนเป็นญาติกับ โรงพยาบาลชอบป่วยบ่อยๆก็ขอให้หายไว ๆและมีสุขภาพที่แข็งแรง
ไม่ว่าจะเป็นปีใหม่ปี้นี้และปีหน้าก็ขอให้ เป็นคนดีอย่างนี้ตลอดทุกๆปี
ขอให้รวยมีเงินมีทองใช้กานเยอะๆ
ขอบใจเพื่อนๆทุกคน
Happy New Year 2006 -7 หรือเปล่านะ คุ้นๆ 23 décembre มันหนักก็แค่ วาง ปลงซะทุกอย่างชีวิตอาจเป็นเหมือนบท ละคร ที่แต่งเติม และสร้างสรรค์ให้มันดีขึ้นมา
บางบทเราก็เลี่ยงที่จะไม่เล่นมัน แต่สำหรับอีกบทบาท ใจเรากลับยากจะเล่นนักหนา
นี่เราเล่นละครชีวิต หรือนิยายน้ำเน่า ในที่สุดเล่าคือชีวิตจริง ที่ไม่ได้อิงนิยายใดๆในโลก ต้องเป็นตาม
บางบทก็แสนจะหนักหนาเอาการกะชีวิตเรา
บางบทก็บางเบาเหมือนปุ่ยนุ่น
บางบทก็แค่ตัวประกอบที่ต้องดำเนินไปตามกระแสของโลกและสังคม
บางชีวิตถูกขีดโชคชะตาให้มาเจอเรื่องร้าย ๆ แต่ตอนไปต้องเข้มแข็ง
บางชีวิตถูกสร้างขึ้นมาเพื่อมองดูโลกแค่นั่น
ฉันไม่รู้ชีวิตฉันเป็นแบบไหน ไม่รู้ว่าโลกขีดชะตาอะไรให้ฉันมา ไม่รู้ว่าวันไหนฉันจะดวงดี ได้กิน KFC บ่อยๆ
และไม่รู้ว่าวันไหน ฉันจะตกปลาได้ปลาตัวใหญ่ตัวโต
และไม่รู้อีกเช่นกัน เบียรที่ฉันกินทุกๆวันต่อไปฉันจะเป็นโรคปอดแข็งอย่างที่มีคนบอกห้ามไหม
ไม่รู้ว่าวันที่ไหนที่จะต้องขับรถตากฝน ผ่านลมหนาว ผ่านแดดร้อน และทำได้แค่ประคองตัวเองไว
ไม่รู้ว่าเมื่อไร สิ่งที่เคยลืมไปจะนึกออกได้สักที่
ไม่รู้เมื่อไหร่ ที่ของบางอย่างฉันจะหามันเจอได้อย่างไง
และไม่รู้ว่าวันไหนโชคชะตาร้ายๆจะเล่นตลกอะไรกับฉัน ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะพบความสมหวัง
ไม่รู้เมื่อไหร่ ปากกาที่ฉันเขียนบททึกจะหมดลงไป ไม่รู้เมื่อไหร่หัวใจจะแข็งแรง ไม่ถ้อไม่หวั่นไหว ไม่อ่อนแอ่
ไม่รู้ว่าต่อไปคนที่รักเราจะอยู่กับเราได้นานเท่าไหร่
ไม่รู้เลยว่าวันนี่คนที่เคยมีความรักเค้ามองกันอย่างงไง
แค่ฉันรู้แค่ว่า สองโฒงเช้ายื่นตรงเคารพธงชาติไทยก็พอมั่ง
.......................
บทความชีวิตฉันที่เขียนไม่รู้จบ
เปรียบ ดังสายฝนที่หลั่งลงมาจากฝากฟ้า ไม่รู้ลืม
เมื่อไหร่ที่ใจไม่อยากเปียก เมื่อนั่นอย่าออกไปตากฝน
เมื่อไรห่มีความทุกข์กลำกาย ให้รู้ไวอุปรรสค์ ทุกอย่างจะผ่านพ้นไปได้ด้วยความเพยีร
เมื่อไหร่ที่เคยเอาคิดคิดมาใส่ใจ ให้รู้ไว หัวใจมี memory ที่จะจำแค่นี่
เมื่อไหร่ที่ท่องประมวลกฏหมาย เมื่อนั่นประมวลกฏหมายมันสอนฉันให้รู้ว่า ทำผิดอย่าลืมแก้ไข
และเมื่อไหร่ที่ทีทางเดินอันแสนไกล สุดลูกตา เราจะไปต่อไหม หรือจะอยู่เพราะมันไกลกว่าจะไปไม่ถึง หรือจะยืนดูอย่างั้น แต่สำหรับเรา ไม่มีถนนเส้นไหน จะยาวเท่าหัวใจ ของคนที่ไม่เคยยอมใคร
ฉันเชื่อแค่นั่น
14 novembre Ratchata Pongnapit Rittikotพักนี้มีแต่เรียน กะทำงาน จะตายไปเมื่อไหร่ยังไม่รู้เลย เรา ว่าไหม เหตุผลที่คนบนโลกนี้เกิดมาถึงต้องไขว้คว้า สิ่งที่เรียกว่าอนาคต แต่ในบางที่ก็ได้รับรู้ว่า โลกนี้ยังมีอะไรอีกเยอะ
R a t c h a t a
แล้วเคยคิด ไหม วันนึ่งๆ ในหน้าหนาว ถ้าหากเราได้นั่งรถชมบรรยาย หลอดไฟที่เอามาประดับตกแต่งในต้นไม้ บนทางถนน ที่มีเพียงเราคนเดี่ยว เราจะคิดถึงใครเป็นคนต่อไป ?
ถ้าวันหนึ่งคำว่าการเรียนรู้กลายเป็นการพยายามเอาชนะ และหากไม่ชนะในสิ่งที่ตัวเราพยายามจะชนะละ เราจะยอมมันหรือเปล่า ?
กถ้าหากวันหนึ่งเราคิดว่าวันนี้เราได้ทำมันดีที่สุดของเราแล้ว แต่ทว่าเมื่อมองกลับไปยังวันเมื่อวาน เราทำดีกว่านี้อีกละ และวันต่อไปเราจะทำยังไง ?
ถ้าหากจู่เกิดปรับตัวไม่ทัน กับอากาศที่เปลี่ยนแปลงกระทันละ เราจะเป็นหวัดไหม หรือเราจะใส่เสื้อกันหนาว เพื่อป้องกันตัวเองก่อน ?
ถ้าวันนี่มีคนชี้นกเป็นไม้ ให้เราเห็น เราจะเชื่อเพราะว่าเค้าบอกว่าเป็นนก เหรอหรือเห็นเป็นไม้อยากเคย ?
ถ้าวันหนึ่งเราขี้เกี้ยจจับปากกา หันมาฝนทั่งเหล็กใหญ่ให้เป็นเข็มไม่ได้ เพราะเราขี้เกียจเหรอ ?
หากวันไหนพยายามเข็นโค้ก ขึ้นภูเขาเพราะคิดว่าจะทำให้สำเร็จ แต่ดันหมดแรงซะก่อนโดนโคกกลิ้งทับตัวเราตายจะทำยังไงจะไม่เข็นหรือจะวิ่งหนีเพื่อปล่อยให้ครกมันกลับไปจุดเริ่มต้นใหม่ มีแรงแล้วค่อยมาเข็นเหรอ ?
หากเวลาทานข้าว ทำข้อนตกพื้นไปแล้ว เราจะเอากลับมาเช๊คเพื่อเอาช้อนมาใช้ใหม่ หรือจ่าเอาช้อนคั่นใหม่มากินข้าว แทนเลย เราจะเป็นคนหลายใจไหมเหรอ ที่ไม่ทนกะช้อน เพราะเหตุผล ?
หากสังเกตุเห็นเชือกรองเท้ายาวไม่เท่ากัน เราจะพยายามมัดมันให้เท่ากัน หรือจะปล่อยให้มันอยู่อย่างนั้น เพื่อจะบอกว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นเหรอ ?
หากวันนี้คบเพื่อนไม่ดี และเพื่อนแบบไหนละจะดีกับเรา ?
ถ้ามองไปทางไหนก็รู้สึกว่าว่างเปล่า แล้วอะไรละที่ทำให้ตัวเราไม่คิดว่า มันไม่ว่างเปล่า ?
ไม่ว่าชีวิตจะเลือกแบบ เราจะต้องไม่ถ้อ กับตัวเอง
ฉันเคยคิดว่าความหวังและความฝันจะเป็นแรงผลักดันทำให้คนหนึ่งคน เค้ากล้าที่จะเสี่ยงเพื่อเดินทางตามหาความฝัน แม้ว่าเส้นทางนั้นจะเป็นกลีบกุหลาบให้คนๆนั้นเดินไป หรือจะต้องผ่าขวากหนามเข้า ไป แต่ฉันกลับคิดว่าความสำเร็จที่แท้จริง ทายที่สุดไม่ได้อยู่ที่ปลายทางเสมอไป ฉันอาจเรียนไม่เก่ง แต่ก็มีความสุขกับการใช่ ชวีต คนที่เดินไปถึงปลายทางบางที่กลับมามองหาว่า ตรงไหน ที่เดินผ่าน มันมีอะไร คนที่เรียนจบสูง ๆ แต่วันนี้ชีวิต ต้องมาทำงานเป็นแค่ลูกจ้างเงินเดือนเล็กน้อย
วันนี้ฉันเชื่อ ในสิ่งทีได้เห็นอะไรหลายๆอย่างนับจากวันที่ออกสู้โลกกว้างมา นิสัยของคนที่ไม่อาจจะรู้และยากที่จะเข้าใจเค้าคนนั้นได้ แต่ท้ายที่สุดหากมั่วแต่ไปมองหาและค้นใจของคนอื่นก็จะลืมกลับหันมามองรักษาใจตัวเอง ถ้าวันนัน โลกกำหนดชะตา ให้ต้องเจอบทเรียนที่หนักหนา จนกว่าวันนั้นจะมาถึง วันที่โชคชะตาเป็นสิ่งที่ตัวเรากำหนดได้ ในวันนี้และ ในวันต่อๆไป ฉันจะเผชิญกับความจริงทุกๆอย่างไง
แต่ตอนนี่แนรู้แล้วฉันจะสู้มันยังไง ?
ฉันจะยิ้มให้ใจตัว และต่อสู้กับอุปสรรคที่ผ่านเข้ามา ด้วยควารู้ความสมารถที่มี
วันนี้ฉัน ไม่กลัวในสิ่งที่จะเจอ และจะตั้งใจ จะสู้กับมันให้ถึงลมหายใจสุดท้าย แม้จะคาดหวังไหว แม้จะต้องทุ่มเท อะไรไป
แม้มันจะไม่มีคุณค่าอะไร ที่จะต้องทุ่มเท่ ถึงรู้ว่าจะไม่มีผลตอบแทนอะไรได้กลับมา เท่าไหร่ ที่ฉันจะทำได้ และจะทุ่มอะไรไป สิ่งที่ฉันไม่เห้นเป็นตัวตน ที่ได้แทนการทุ่มเท่ นั้นคือ การสุขใจที่ได้ทำตามความรู้สึกของใจตัวเอง
ฉันเลือกเกิด และขีดทางเดินบนชีวิตของฉันด้วยปากกา จะเขียนและวาดให้เป็นไปตามทุกอย่างไมได้ อะไรที่ผิดหังนั้นก็คงเป็นประสบกาณ์
จะดีหรือชั่ว อยู่ที่ตัวเอง เป็นคนทำตัวเอง
เมอื่ผลนั้นกลับคืนมาหา เรา นั่นคือสิ่งที่เราได้ทำมันไว ไม่ว่าจะเรื่องดีหรือร้ายก็ต้องรับมัน อย่ามั่วแต่โทษฟ้าดิน
แต่เราไม่เคยคิดจะโทษตัวเอง
คนที่จะรู้ดีว่ากำลังทำอะไรอยู่นั่นคือเราเอง
i get change his the best time .so life and for himself
|
Thanks for visiting!
|
||||||||
![Image de •·!¦[· [ Äm nïNëw ] ·]¦!·](http://img.wlxrs.com/$live.controls.images/ic/iciconmap24.png)
|
|
